هی مرد گنده گريه نکن!

ديروز رفته بودم تئاترشهر.جلال تهرانی را از پارسال با نمايش تک سلوليها ميشناسم. پارسال تهرانی، تک سلوليها را در تالار مولوی به روی صحنه برده بود و انصافا کار فوق العاده ای بود.نمايشی با قصه های موازی، پيچيده  و ساختاری تنيده که تماشاگر را با زوايایی نو و بديع آشنا می کرد، اما تصور می کنم آنچه به کار جديد تهرانی ضربه زده و آن را از چارچوب کاری قابل اعتنا خارج کرده تاکيد فرسايشی او روی مفاهيم جنسی است.  متاسفانه خواست های جنسی در جامعه ايران بدلايل بسياری با دگم های عجيب و غريبی همراه بوده و بسياری از نويسندگان  ما نتوانسته اند وارد اين حوزه ها شوند و بالطبع به خودسانسوری روی آورده اند اما از ديگر سو معدودی هم که به اين مقوله پرداخته اند ازآن طرف بام افتاده اند. ديروز بعد از نمايش از خودم می پرسيدم آيا واقعا اينهمه تاکيد روی اعضا و اصطلاحات و تکه پرانی های جنسی لازم بود؟ ما متاسفانه بعد سالها تکليف خود را با اين مقوله روشن نکرده ايم و طبيعی است که ذهن بسياری از ما بويژه نويسندگان را به خود مشغول کند.

/ 0 نظر / 4 بازدید